Wybitne postaci

Mikołaj Spytek Ligęza

Mikołaj Spytek Ligęza (1562 - 1637)

Budowniczy zamku w Dąbrowie - Mikołaj Spytek Ligęza był znaczącą postacią w swoich czasach. Jako senator popierał władców za co otrzymywał liczne nadania i przywileje dla swoich miast. W 1590 został kasztelanem czchowskim, dwa lata później żydaczowskim, później starostą bieckim, a w 1619 kasztelanem sandomierskim. Szczególnie za Zygmunta III Wazy brał udział w licznych sejmach, a jego mowy były uznawane za wzór do naśladowania. W swoich włościach fundował kościoły, szpitale i przytułki dla ubogich, ustanowił stypendia, którymi wspierał żaków Akademii Krakowskiej, założył także fundację posagową, na wsparcie cnotliwych kobiet, którym ubóstwo nie pozwalało wyjść za mąż. Był człowiekiem odważnym, radził sobie ze słynnym awanturnikiem "Diabłem" Stadnickim, samodzielnie odparł najazd tatarski na Rzeszów w 1624 r.Ligęza zmarł w Dąbrowie Tarnowskiej w sierpniu 1637 w wieku 75 lat. Wedle swego życzenia został pochowany pod progiem kościoła bernardynów w Rzeszowie. Swoją olbrzymią jak na owe czasy fortunę pozostawił dwóm córkom z małżeństwa z Zofią Krasińską - Pudencjanie i Konstancji. Pierwsza z nich otrzymała miasto Rzeszów i 39 wsi, druga natomiast 25 wsi. W rok później w efekcie wyroku Trybunału Koronnego zignorowano ostatnią wolę Ligęzy i cały jego majątek trafił w ręce Konstancji, a tym samym również jej męża Jerzego Sebastiana Lubomirskiego.

Żródło:wikipedia.org

Marian Włodzimierz Kukiel

gen. Marian Kukiel (1885-1973)

Pochodzący z Dąbrowy Tarnowskiej żołnierz, generał Wojska Polskiego, wiceminister, później minister Obrony Narodowej w rządzie generała Władysława Sikorskiego oraz kolejnych rządów polskich na emigracji. Marian Kukiel urodził się 15 maja 1885 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. W Tarnowie uczęszczał do gimnazjum, które ukończył w roku 1903 i rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym uniwersytetu we Lwowie. Już w czasach gimnazjalnych zaangażował się w działalność konspiracyjnych organizacji niepodległościowych, we Lwowie został aresztowany i osadzony w więzieniu za przynależność do Organizacji Promienistych oraz Organizacji Nieprzejednanych. W roku 1908 we Lwowie był współzałożycielem, obok m. in. Władysława Sikorskiego , Kazimierza Sosnkowskiego i Józefa Piłsudskiego , Związku Walki Czynnej, dwa lata później współtworzył struktury Związku Strzeleckiego. Równolegle pracował naukowo, uzyskując w roku 1909 tytuł doktora na Wydziale Filozoficznym lwowskiego uniwersytetu.Po wybuchu wojny w roku 1914 walczył w szeregach I Brygady Legionów Polskich, a od 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, był żołnierzem Polskiej Siły Zbrojnej (Polnische Wehrmacht), utworzonej z żołnierzy legionów. Służbę w odrodzonym Wojsku Polskim rozpoczął jako komendant Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej, podczas wojny polsko - bolszewickiej dowodził pułkiem, a następnie brygadą piechoty. W roku 1920 objął stanowisko zastępcy szefa Oddziału III Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, w roku następnym objął kierownictwo Oddziału III Sztabu Generalnego. W roku 1923 był przez krótki czas szefem Biura Historycznego Sztabu Generalnego, a następnie dowodził 13 Dywizją Piechoty. Rok później prezydent Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, generała Władysława Sikorskiego awansował go do stopnia generała brygady. W roku 1925 ponownie został szefem Biura Historycznego Sztabu Generalnego. Zajmował to stanowisko do przewrotu majowego w roku 1926. W maju 1926 opowiedział się po stronie rządowej, przeciwko Józefowi Piłsudskiemu. W efekcie jeszcze w tym samym roku przeniesiony został w stan nieczynny, a w roku 1930 w stan spoczynku. W tym okresie pracował naukowo na Uniwersytecie Jagiellońskim, był również dyrektorem Muzeum Czartoryskich w Krakowie. We wrześniu 1939 zgłosił się na ochotnika do wojska, walczył pod Lwowem. Po klęsce kampanii wrześniowej udał się na emigrację do Francji, a po jej przegranej do Anglii. Po podpisaniu umowy polsko – brytyjskiej został mianowany dowódcą I Korpusu jednostek lądowych, formowanych w Szkocji. W latach 1942 – 1944 pełnił funkcję ministra obrony narodowej w rządach Władysława Sikorskiego, Stanisława Mikołajczyka i Tomasza Arciszewskiego.Po zakończeniu II Wojny Światowej pozostał na emigracji. Gen. Kukiel w Anglii zajął się znowu tematyką historyczno – wojskową. Był również bardzo aktywny w  budowaniu życia naukowego na obczyźnie. Dzięki niemu powstały takie instytucje jak: „Instytut Polski i Muzeum imienia Generała Sikorskiego”, „Polskie Towarzystwo Historyczne”, „Polskie Towarzy­stwo Naukowe na Obczyźnie” czy „Polski Uniwer­sytet na Obczyźnie”.

Dorobek naukowy  gen. Kukiela. Jest  olbrzymi. Zestawiona bibliografia jego prac liczy 1333 pozycje. 

Zmarł w 1973 mając 88 lat, pochowany został na cmentarzu w Londynie.

http://historion.pl/marian-kukiel-historyk-wojskowosci/

Agata Mróz by Paweł Strykowski

Agata Mróz-Olszewska urodziła się 7 kwietnia 1982 r. w Dąbrowie Tarnowskiej w rodzinie w bardzo usportowionej rodzinie (brat jest koszykarzem, siostra siatkarką), aby rozwijać talent sportowy dzieci rodzina Mrozów przeniosła się do Tarnowa. W latach 1995-1997 występowała w drużynie Tarnovii. Tam szybko dostrzeżono jej talent,  dlatego jako szkołę średnią zaproponowano jej sosnowiecką Szkołę Mistrzostwa Sportowego Polskiego Związku Piłki Siatkowej. W trzeciej klasie liceum ogólnokształcącego przy tejże szkole, odniosła swój pierwszy poważny sukces. Reprezentacja Polski kadetek w Gdańsku wywalczyła złoty medal, a Agata Mróz była wówczas kapitanem tamtej reprezentacji. Tuż po tym, wiosną 2000 roku przerwała treningi z powodu pierwszych objawów choroby, która później miała się okazać dla niej tragiczna. Dokończyła trzecią klasę w LO przy SMS i powróciła do Tarnowa. Mimo postępującej choroby osiągnęła wiele: złota medalistka mistrzostw Europy z roku 2003 i 2005, dwukrotna mistrzyni Polski w barwach BKS Stali Bielsko-Biała i Hiszpanii z Gruppo 2002 Murcia. W 2005 roku została uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi. To właśnie Agata razem ze słynną już drużyną Złotek, nazwaną nawet przez byłego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego „prawdziwym dobrem narodowym”, przyczyniła się do rozwoju polskiej siatkówki żeńskiej. Agata Mróz-Olszewska do dziś pozostaje w sercach wielu Polaków. Uznawana jest za jedną z najlepszych polskich siatkarek początku XXI wieku.Agata w 2006 roku wyjechała do Hiszpanii, wywalczyć tytuł mistrza kraju, ale po zakończeniu sezonu ogłosiła, że ze względu na zły stan zdrowia przerywa sportową karierę. Stało się jasne, że tylko przeszczep szpiku kostnego może uratować jej życie. I kiedy czekała na wyznaczenie daty zabiegu, dowiedziała się, że jest w ciąży. Wiedziała, że urodzi dziecko pomimo tego, że wielu, nawet lekarzy jej to odradzało. Wtedy także wspólnie z mężem Jackiem postanowiła pomóc innym potrzebującym. Najpierw zaapelowała do ludzi, aby oddawali krew, która może pomóc nie tylko jej, ale też wielu innym ludziom...

Była wspaniałym sportowcem i wspaniałym człowiekiem, pełnym optymizmu, nadziei i wiary. Swoją postawą pokazała nam wszystkim jak walczyć z chorobą. A pamięć o niej pozostanie w nas na zawsze, zachęcając do oddania innym cząsteczki siebie.

W 2012 roku powstał film "Nad życie" opowiadający o życiu Agaty Mróz. Film opowiada o jej życiu prywatnym, szczęśliwej miłości, narodzinach dziecka i walce z chorobą, którą przegrała. 

Hala widowiskowo sportowa w Dąbrowie Tarnowskiej  nosi nazwę Agaty Mróz Olszewskiej
Na podstawie: http://www.memorialagaty.pl/

 

184px Henryk Sucharski

mjr Henryk Sucharski (1898 1946)

Oficer Wojska Polskiego, jeden z obrońców Polskiego Wybrzeża, dowódca garnizonu Westerplatte.Urodził się 12 listopada 1898 roku w Gręboszowie. Jego rodzicami byli Stanisław i Agnieszka z Bojków. Miał troje rodzeństwa. Pochodził z rodziny chłopskiej, co później skrzętnie wykorzystywała propaganda komunistyczna. Jego ojciec był szewcem i prowadził obok tego gospodarstwo rolne, którym zajmowała się również żona. W latach 1909-18 Henryk uczył się w II Gimnazjum w Tarnowie. Edukacji tej nie zakończył, gdyż w 1914 roku wybuchła I wojna światowa. Starał się kontynuować naukę w czasie działań zbrojnych. 17 października 1917 roku zdał maturę. Egzamin był mocno przyspieszony ze względu na powołanie do armii austriackiej. W lutym został wcielony do 32. pułku strzelców w Bochni. Następnie walczył na froncie włoskim. W październiku zachorował tam na malarię i został hospitalizowany w Stan-Stino. W 1919 roku, po powrocie do rodzinnej miejscowości, Henryk wstępuje do Wojska Polskiego. Swoją karierę w szeregach polskiej armii rozpoczął 7 lutego. Zostaje żołnierzem 16. pułku piechoty, gdzie powierzono mu dowództwo nad jedną z sekcji. W czerwcu 1919 roku uzyskuje awans do stopnia kaprala. 1 listopada zostaje referentem oświatowym w 16. pułku piechoty. Dwa dni później zostaje mianowany podchorążym. 21 stycznia 1920 roku obejmuje dowództwo nad plutonem w batalionie szkoleniowym 16. pułku piechoty. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za ofiarną służbę odznaczono go Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari i dwa razy Krzyżem Zasługi. W okresie międzywojennym służył w wielu miejscach. W listopadzie 1920 roku odbywa kurs strzelecki w 6. Armii i wchodzi w skład 9. kompanii 3. batalionu z 20. pułku piechoty. Od stycznia 1921 roku w 7. kompanii. Od 8 do 31 maja odbywa kurs gazowy w Wojskowej Szkole Gazowej w Warszawie. Następnie służy w 7. kompanii, a od 10 października 1921 roku w batalionie sztabowym 20. pułku piechoty w charakterze oficera gazowego. W 1923 roku uzyskuje awans do stopnia porucznika. W tym samym roku kończy Oficerski Kurs Narciarski w Zakopanem i rozpoczyna 1 października kurs doszkalania przy Szkole Podchorążych w Warszawie. Kończy go 29 lutego 1924 roku. Następnie, w 1925 roku, kończy kurs w zakresie kompanii karabinów maszynowych odbyty w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Później służy w 20. pułku piechoty i w 1931 roku uzyskuje awans do stopnia kapitana. W 1932 roku kończy kurs broni pancernych w Biedrusku. W 1936 roku nadal edukuje się i kończy kurs techniczno-strzelecki w Rembertowie oraz kurs dowódców batalionów w tym samym mieście. W 1937 roku obejmuje dowództwo nad Szkołą Oficerską w Brześciu nad Bugiem. W 1938 roku awansuje do stopnia majora i zostaje skierowany na Westerplatte, polską placówkę wojskową w Wolnym Mieście Gdańsk, gdzie mieściła się składnica broni. Sucharski został dowódcą niewielkiego garnizonu, złożonego ze 182 żołnierzy. 4 listopada oficjalnie przejmuje dowództwo. Gdy 1 września 1939 roku o godz. 4.45 pancernik „Schleswig-Holstein” rozpoczął ostrzeliwanie polskiej placówki, Sucharski meldował do Warszawy: "Pancernik 'Schleswig-Holstein' rozpoczął o godz. 4.45 ostrzeliwanie Westerplatte ze wszystkich dział. Bombardowanie trwa nadal."Meldunek ten dał początek II wojnie światowej, stając się niejako symbolem 1 września 1939 roku. Polacy przez siedem dni odpierali zaciekłe ataki kilkukrotnie przeważającego wroga. Ostrzeliwano ich z morza, powietrza i lądu. Mimo to obrońcy wytrzymali. Spornym jest jednak fakt dowodzenia podczas walk o Westerplatte. Najprawdopodobniej major Henryk Sucharski wycofał się z czynnego dowodzenia podkomendnymi, a jego stanowisko zajął kpt. Franciszek Dąbrowski. Sucharski już 2 września nabawił się poważnego rozstroju nerwowego, co spowodowało jego niezdatność do wydawania rozkazów. Mimo to po wojnie kreowano go na bohatera, który przez tydzień samotnie odpierał ataki niemieckie. 7 września major podjął decyzję o poddaniu załogi Westerplatte. Od kilku dni szerzył spustoszenie wśród obrońców, namawiając ich do kapitulacji. Po porażce w kampanii wrześniowej Sucharski został internowany. Najpierw Niemcy przesłuchiwali go w Hotelu Centralnym w Gdańsku w dniach 8-9 września. Później został przetransportowany bo obozu jenieckiego w Stablack. 5 października znalazł się w Riesenburgu. 18 października nastąpiło symboliczne odebranie szpady majora. Przebywał w obozach jenieckich Oflag II B w Choszcznie i II D w Borne Sulinowo. Z obozu został wyzwolony przez żołnierzy brytyjskich. Po wyjściu na wolność został przydzielony do II Korpusu Polskiego. 25 stycznia 1946 roku został członkiem 2. Batalionu Strzelców Karpackich. Od lutego do kwietnia odbywał kurs dowódców oddziałów w Polskiej Szkole Taktycznej. Pogarszający się stan zdrowia sprawił, iż Henryk Sucharski zmarł młodo 30 sierpnia 1946 roku w Neapolu. W sierpniu znajdował się w szpitalu wojskowym w Neapolu, jednakże lekarzom nie udało się uratować majora. Dokładnie w rocznicę wybuchu II wojny światowej odbył się jego pogrzeb. Ciało spoczęło na Polskim Cmentarzu Wojskowym w Casamassima. Urna z prochami została pochowana w 1971 roku na Westerplatte. W tym samym roku pośmiertnie nadano Sucharskiemu odznaczenie Krzyża Komandorskiego Orderu Virtuti Militari
http://www.sww.w.szu.pl